قالب وبلاگ

جوان‌تر که بودم وقتی به «مزار شهدا» می‌رفتم بیشترین جایی که زمین‌گیر می‌شدم قطعه‌ی «شهدای گمنام» بود. همیشه باید مدت‌ها در بین قبور شهدای گمنام راه می‌رفتم و نوشته‌های روی قبورشان را بارها و بارها می‌خواندم.
نوشته‌هایی که همگی یکسان بود و مثل هم.
شهرت:«آشنا»
فرزند: «روح‌الله»
تاریخ تولد: «۲۲ بهمن»
محل شهادت: «راه کربلا» و… .
جاذبه و کششی در این «گمنامی»نهفته است که حتی در «خوشنامی» هم نیست.

همیشه برایم سؤال بود چگونه است که خداوند برای برخی از بندگان خود با همه‌ی بزرگی و عظمت‌شان، و با همه‌ی کارهای عجیب و غریبی که انجام داده‌اند، و با همه‌ی آن فرجام خوش زندگی این دنیایی‌شان یعنی شهادت، چنین مقدّر می‌کند که گمنام باقی بمانند! انگار که خداوند آن‌ها را فقط و فقط برای«خود» می‌خواهد و برای خودش تربیت کرده است. آن‌ها نیز گویا به هیچ چیز و هیچ کس جز «خدا» توجه نداشتند و خود را فقط و فقط برای «او» می‌خواستند.
کم نبودند شهدایی که از حضرت‌ش خواستند حتی همین قبر بی نام و نشان هم نداشته باشند.
اصلا گویا سرسلسله‌ی اصل و نسب خود را به بی‌بی دو عالم، حضرت زهرا(س) نسبت می‌دادند و دوست داشتند چون او، بدون قبر و نشان باقی بمانند و همین هم شد که پشت لباس خاکی‌هایشان می‌نوشتند «می‌روم تا انتقام سیلی زهرا بگیرم».

«گمنامی»، خصوصیت همیشگی اولیاءالله و بندگان خاصه‌ی باری تعالی است.
نمونه‌ش آیت‌الله بهجت که تا میان جمع بود کمتر کسی به همه‌ی ابعاد وجودی و عظمت این مرد آگاهی داشت و حالا که روح‌ش در جوار حضرت‌ش آرام گرفته، کم‌کم پی به بزرگی شخصیت او دارند می‌برند. در سطوح دیگر هم بودند و هستند کسانی که بدون ادعا، کارهای بزرگی انجام دادند و هیچ‌گاه به دنبال نام و نشان و توی بوق و کرنا کردن کارها نبودند. و مگر مرحوم «حاج عبدالله والی» را یادمان رفته است؟ مردی که بدون هرگونه ادعایی، کاری کرد کارِستان که هنوز هم اهالی بشاگرد سر سفره‌ی او نشسته و دعا برای او می‌کنند. و یا همین شهدای هسته‌ای، کم نیستند امثال «شهریاری»ها و «مصطفی روشن»ها و «حسن تهرانی مقدم»ها.

الا ایّ‌حال، سرّی است در این «گمنامی» که حداقل عقل ناقص من به آن قد نمی‌دهد.
همین‌قدر می‌دانم اگرچه گمنامی در کارها موجب «اخلاص» بیشتر می‌شود اما کار سختی است. آخر ما انسان‌ها معمولا دوست داریم مورد توجه قرار بگیریم و دیگران از ما تقدیر و تشکر کنند! این جزو خصوصیات انسان و نفس امّاره‌ی او است و تنها کسانی از این عیب مبرّا هستند که دامن خود را به «شرک خفی» نیالوده‌اند.

 مقاله ای از محمد پور غلامی
http://paberahnegan.com

[ ۱ دی ۱۳٩٢ ] [ ۱٠:٤٦ ‎ق.ظ ] [ کانون اقامه نماز طه ] [ گواه () ]
نقل خبر و مطلب از وبلاگ،‌ با درج نام وبلاگ کانون اقامه نماز "طه" بلامانع است
لینک دوستان
امکانات وب

اللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِدا ‏وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَك َطَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً

ایجاد خبرنامه ایمیلی