قالب وبلاگ

امام صادق علیه السلام فرمود:
سوره والفجر را در نوافل و فرائض خودتان بخوانید که سوره جدم حسین بن على (ع) است .
عرض کردند: به چه مناسبتى سوره جد شماست ؟ 
فرود: آن آیات آخر سوره والفجر مصداقش حسین (ع) است ، 
آنجا که مى فرماید: "یا ایتها النفس المطمئنه ارجعى الى ربک راضیه مرضیه ، فادخلى فى عبادى وادخلى جنتى ." 
عجیب است ، از آیاتى که راجع به مقام انسان در قرآن آمده است ، که انسان چه حدى دارد...
(امام فرمود) که :
سوره جد ما امام حسین (ع) "سوره والفجر" است .
اتفاقا هر کسى که سوره والفجر را بشنود، ابتدا توجهش با آیات اول این سوره جلب مى شود. مخصوصا بعد از پنج آیه کوتاه اول ،
باید گفت این سوره ، سوره فرعون و سوره قوم عاد است ؛ زیرا مى گوید:
الم تر کیف فعل ربک بعاد * ارم ذات العماد * الذى لم یخلق مثلها فى البلاد * و ثمود الذین جابوا الصخر بالواد * و فرعون ذى الوتاد الذین طغوا فى البلاد * فاکثروا فیها الفساد * فصب علیهم ربک سوط عذاب .
گفتند: چطور سوره جد شماست ؟

فرمود: آخرش را نگاه کن . 
البته سوره با  فجر و مقام عبادت و عبادتهاى خاص آن شروع شده : 
"والفجر * و لیال عشر * والشفع و الوتر" سخن از سپیده دم است ، 
سخن از شبهاى دهگانه است 
(که راجع به اینکه کدام شبهاى دهگانه است (بحث است ؛)
بالاخره شبهاى خاص بندگان خداست ) 
و سخن از شفع و نماز شفع است ، 
دو رکعت از یازده رکعت تهجد، سخن از وتر و نماز وتر است . 
واللیل اذا یسر سوگندها به چنین چیزهایى ؛ یعنى طلوع و ابتدا و آغاز این سوره به این آیات است .
بعد، این آیات عاد و ثمود و فرعون مى آید، ولى در آخر دوباره سوره به اول خودش ‍بر مى گردد.
گفتند: چگونه این سوره ، سوره جد شما حسین بن على علیه السلام است ؟
فرمود: آن آیه آخرش را ببینید؛ 
یعنى مصداق ظاهر واضح این آیه او بود (این سخن را فرمود؛) 
امام حسین (ع)در کربلا به این نداى الهى پاسخ مى گفت ؛
یعنى از در و دیوار صداى حقیقت بلند بود: اى حسین ! اى داراى این آرامش و طمانینه الهى ! 
چون به مقام طماءنینه الهى رسیده اى دیگر هیچ چیزى تو را تکان نمى دهد هیچ ناراحتى و سختی و مصیبتى : 
تویى آن کسى به مقام رسیده اى که خدا به تو مى گوید: ما تو را پسندیده ایم و تو ما را. تو اکنون در گروه بندگان خاص من وارد شو. 
حال حسین (ع) مى خواهد به گروه کدام بندگان وارد شود؟
معلوم است ، در گروه افراد مثل پیامبر (ص) و على(ع) و فاطمه (س)؛ 
والا در گروه بندگان بود و با یک گروه از بندگان در حال جنگ بود. 
اما بندگان من ، آنهایى که دیگر بنده هیچ چیزى نیستند وادخلى جنتى . اینجا که در این آیه مى فرماید: راضیه مرضیه
اینجا که در این آیه مى فرماید: 
راضیه مرضیه این سخن خداست در این آیه ؛ 
سخن خود ابا عبدالله (ع)عین همین سخن است . 
آخرین سخن ابا عبدالله (ع) که از وجود مقدسش شنیدند یعنى مقارن با آخرین مقاومتش ، 
مقارب با آن لحظه اى که دیگر مقاومتش ‍پایان پذیرفته بود، یعنى لحظه سقوط از مرکب به روى زمین افتد، این است ؛ این آهنگ از زبان مبارکش شنیده مى شود که فرمود: 
رضى بقضائک و تسلیما لامرک لا معبود سواک یا غیاث المستغیثین

شهید مطهرى / حماسه حسینى ، ج 1، ص 297

[ ٢۱ آبان ۱۳٩٢ ] [ ۱:٠۱ ‎ق.ظ ] [ کانون اقامه نماز طه ] [ گواه () ]
نقل خبر و مطلب از وبلاگ،‌ با درج نام وبلاگ کانون اقامه نماز "طه" بلامانع است
لینک دوستان
امکانات وب

اللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِدا ‏وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَك َطَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً

ایجاد خبرنامه ایمیلی