قالب وبلاگ

 چو شهر علم نبی گشت، در، علی (ع) بشود
بَدا به حال هر آن کس که بر علی (ع) بشود

غدیر صحنه ی اوج ولایت است، ببین
پیمبر آمده از هر نظر علی (ع) بشود
 
خدا شود به خداوند اگر که یک پله
از این که هست علی (ع)، بیشتر علی (ع) بشود
 
چه محشری شده بر پا به روی بار شتر
حساب کن که نبی ضرب در علی (ع) بشود
 
در این معادله اصلاً درست هم این است
خبر رسان که نبی شد، خبر علی (ع) بشود
 
نه اینکه نام علی (ع) حافظ ابوالبشر است؛
قرار بود دعای سفر، علی (ع) بشود
 
تبر به دست، اگر بت شکن شد ابراهیم
نبی ست بت شکن اما تبر علی (ع) بشود
 
چه در غدیر چه در خیبر و چه در محشر
قرار هست فقط یک نفر علی (ع) بشود
 
به غیر فاطمه (س) آن هم نه در تمام جهات
نمی شود که کسی این قدر علی (ع) بشود
 
فقط برای حسین (ع) است این فضلیت که:
پدر علی (ع) و هر آن چه پسر، علی (ع) بشود
 
چه در زمان نبی و چه در دل محراب
همیشه باعث شقّ القمر، علی (ع) بشود

شعری از مهدی رحیمی

پی نوشت | وقتی دو نفر نسبت و نزدیکی بسیاری با هم داشته باشند، تا جایی که فکر همدیگر را بخوانند، حرف همدیگر را تایید کنند و کار یکدیگر را به پایان برسانند، می گوییم: «یک روح اند، در دو بدن!» هر چند این یک اصطلاح است اما براستی دو نفر در جهان بودند که روحی یگانه داشتند؛ خداوند آنها را به ساقه و ریشه ی یک درخت تشبیه کرده است. درختی که آن را با نام «شجره طیبه» می شناسیم.
در قرآن آمده است: «اَلَمْ تَرَ کَیْفَ ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلاً کَلِمَةً طَیِّبَةً کَشَجَرَةٍ طَیِّبَةٍ أَصْلُها ثابِتٌ وَ فَرْعُها فِی السَّماءِ» (1) (آیا ندیدى خدا چگونه مَثَل زده: سخنى پاک که مانند درختى پاک است که ریشه ‏اش استوار و شاخه ‏اش در آسمان است؟)
از امام محمد باقر (علیه السلام) در معنای این آیه آمده است: «...شجره ی طیّبة محمّد (صلى اللَّه علیه و آله) است، و تنه ی آن شجره على امیر المؤمنین (ع) و ثمره و میوه آن حسن و حسین (علیهما السلام) و شاخه [اصلی] آن درخت، فاطمه (سلام الله علیها) است. و شاخه هاى مختلف آن شاخه، ائمه معصومین از فرزندان فاطمه (س) هستند و برگ‏ هاى سبز آن درخت، شیعیان و محبّان اهل بیت (علیهم السلام) و على (ع) هستند. هر گاه یک شیعه از ما از دنیا برود، برگی از درخت مى ‏افتد و هر زمان مولودى محبّ اهل بیت به دنیا بیاید، یک ورق سبز بر این درخت روییده مى ‏شود.» (2)
گفتیم محمد و علی (ع)، یک روح و دو تن اند؟ شاید بهتر بود می گفتیم، چهارده منظومه ی نور، یک روح و چهارده تن اند...

پی نوشت:
1
. سوره ابراهیم؛ آیه 24
2. حسکانی، عبید الله بن عبد الله، شواهد التنزیل لقواعد التفضیل / ترجمه روحانى / قم، چاپ: اول، 1380، ص 157؛ با استفاده از نرم افزار جامع الاحادیث نور 3/5 

 

[ ٢ آبان ۱۳٩٢ ] [ ۱٠:٢۳ ‎ب.ظ ] [ کانون اقامه نماز طه ] [ گواه () ]
نقل خبر و مطلب از وبلاگ،‌ با درج نام وبلاگ کانون اقامه نماز "طه" بلامانع است
لینک دوستان
امکانات وب

اللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِدا ‏وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَك َطَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً

ایجاد خبرنامه ایمیلی