قالب وبلاگ

 عبارت فوق گرفته شده از آیه 24 سوره انفال است که می فرماید :

" أَنَّ اللَّهَ یَحُولُ بَیْنَ الْمَرْءِ وَ قَلْبِهِ"

( حیلولة) به معناى حائل شدن در وسط دو چیز است، " قلب" عضوى است معروف، لیکن بیش تر در قرآن در آن چیزى استعمال می شود که آدمى به وسیله آن درک مى‏کند، به وسیله آن عواطف باطنش را ظاهر و آشکار مى‏سازد ، مثلا حب و بغض، خوف و رجا، آرزو و اضطراب درونى و امثال آن را از خود بروز مى‏دهد، پس قلب آن چیزى است که حکم مى‏کند . دوست و دشمن مى‏دارد ، مى‏ترسد ، امیدوار مى‏شود ، آرزو مى‏کند ، خوشحال و اندوهناک مى‏گردد، پس قلب به این معنا در حقیقت همان جان آدمى است که با قوا و عواطف باطنی‏ که مجهز است، به کارهاى حیاتى خود مى‏پردازد.

انسان مانند سایر مخلوقات که هر یک جزئى از عالم خلقت را تشکیل مى‏دهند، مرکب از اجزاى مختلف و مجهز به قوا و ابزارى است که تابع وجود او هسند، آن ها را مالک است، در وجود خود از همه آن ها برای اهدافی کار مى‏کشد، این اجزا و قوا و ادوات همه با او مربوط و او حاکم بر همه آن ها است، اجزا را با همه کثرتى که دارند و آن قوا و ادوات را با همه تعددى که دارند، یکى مى‏کند، البته یک واحد تامى که در عین وحدتش هم کار مى‏کند، هم ترک مى‏کند، هم حرکت مى‏کند و هم از حرکت مى‏ایستد.

از آن جایى که خداى متعال آفریننده انسان و پدید آورنده جزء جزء وجود و قوا و ادوات او است، او به جزء جزء وجود وى و توابع اجزایش چیره است، همه آن ها را مالک است، در آن ها به هر صورت که بخواهد تصرف مى‏کند، از ملک خود و تصرفاتش هر مقدار که بخواهد ،به انسان واگذار مى‏نماید، به او تملیک مى‏کند، پس خداى تعالى میان انسان و جزء جزء وجودش و تمامى توابعش حائل است، بین او و قلبش، بین او و گوشش، بین او و چشمش، بین او و بدنش و بین او و جانش، در آن ها هم به نحو ایجاد تصرف مى‏کند، و هم به نحو مالک قرار دادن انسان، که هر مقدار از آن را به هر نحوى که بخواهد، به سود انسان تملیک مى‏کند، و هر مقدار را که نخواهد ،نمى‏کند.

نظیر انسان در این مطلب سایر موجودات است، چون هیچ موجودى نیست مگر اینکه ذاتى دارد، نیز توابع ذاتى، یعنى قوا و آثار و افعالى دارد، مالک حقیقى ذات آن و توابع ذاتش خدا است، خدا است که آن ذات و آن توابع ذات را به آن موجود تملیک کرده، پس او میان آن موجود و میان ذاتش حائل است، میان آن موجود و توابع ذات و قوا و آثار و افعالش حایل است. پس خداى سبحان حایل میان آدمى و میان قلب او است، انسان هر چه را که دارد وبه هر چیزى که به نحوى اتصال و ارتباط دارد، خداوند به آن چیز نزدیک تر و مربوط تراست، هم چنان که فرموده:" وَ نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَیْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِیدِ"

 از آن جا که خدا مالک حقیقى تمام موجودات است و انسان به تملیک او مالک مى‏شود، پس خداوند میان انسان و متعلقات او حائل و رابط است‏. (1) پس معنای این عبارت : یا من یَحُولُ بَیْنَ الْمَرْءِ وَ قَلْبِهِ" به همین حقیقت اشاره مى‏کند، که خداى تعالى از آن جایى که مالک حقیقى تمامى وجود و هستی انسان است، خود او کسى حقیقى نیست، پس او از انسان به انسان و قوایى که انسان مالک است ، نزدیک‏تراست، چون هر چه را که انسان دارد، خداى تعالى به او تملیک کرده، پس او میان وى و میان ما یملکش حائل و رابط است‏.

 1- ترجمه المیزان، ج‏9، ص: 58 و 59 با تلخیص

 

[ ۱۳ خرداد ۱۳٩٢ ] [ ۳:٤٥ ‎ب.ظ ] [ کانون اقامه نماز طه ] [ گواه () ]
نقل خبر و مطلب از وبلاگ،‌ با درج نام وبلاگ کانون اقامه نماز "طه" بلامانع است
لینک دوستان
امکانات وب

اللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِدا ‏وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَك َطَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً

ایجاد خبرنامه ایمیلی